เมื่อก่อนผมมักจะใช้แต่หัวใจเป็นตัวกำหนดเส้นทางของความรัก
แล้วผลเป็นยังงัยล่ะ เจ็บ เหนื่อย เศร้า ไม่ได้ดั่งที่คาดหวัง ปรับตัวกันยกใหญ่
สุดท้าย เจ็บตัวกันไปตามๆกัน
ต่อไป ผมคงจะใช้เหตุผลและความเหมาะสม+ความเป็นไปได้ มาช่วยตัดสินแล้วล่ะ
ขืนปล่อยให้หัวใจทำหน้าที่นี้ต่อไป สงสัยคงจะเจ๊งในเร็ววัน
มีหลายคนถามเหมือนกันว่า คิดจะกลับไปคบกับคนเก่าบ้างมั๊ย (แฟนเก่าสองคน)
โดยให้เหตุผลว่า ถ้าเค้าปรับปรุงตัวดีขึ้น ถ้าเค้าเข้าใจในข้อผิดพลาดของก่อนๆมากขึ้น
เพราะยังงัยคนที่เคยคบๆกันมาก่อนน่าจะเรียนรู้อะไรได้ดีกว่า และสุดท้ย เค้ายังรักเราอยู่
คำตอบที่มีอยู่แล้วในใจคือ
"ไม่"
ทำไมน่ะเหรอ ?
ก็เพราะไม่มีใครการันตีได้ว่า ถ้ากลับไปคบกันผมจะไม่ไปพบกับเหตุการณ์แย่ๆที่เป็นสาเหตุของการเลิกกันได้น่ะดิ๊
เลิกกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่รักกัน ผมเองก็ยังเป็นห่วงเป็นใยเค้า
คอยดูแลช่วยเหลืออยู่บ้างแต่คงไม่มากเท่ากับช่วงที่เป็นแฟนกัน
มันเหมือนเชือกที่คลายปมแน่นๆออกไป เหลือเพียงสายใยบางๆที่เชื่อมอยู่
บางๆ เบาๆ ไม่ได้รัดตึงให้อึดอัด แต่ก็แข็งแรงด้วยพันธะแห่งความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้กัน
ปล. วันก่อนแม่งโดนด่ากลางบอร์ดสาดดดดดดดด แต่ก็ช่างเหอะ จริงของเค้า กูมันคงเลวเองล่ะ ไม่อยากแก้ตัวอะไรมากมาย ก็แค่อยากรู้ความเป็นไปของคนเคยๆรักกันบ้าง เป็นห่วงอยู่บ้าง แต่กูก็รู้ล่ะว่ามันคงทำให้น้องเค้าลำบากใจ เฮ้อ...กูนี่แม่งเหี้ยเนอะ เมื่อไหร่จะเลิกสันดานเลวๆแบบนี้ได้ซักทีวะ เมื่อไหร่ที่ทำได้ วันนั้นกูคงจะมีความสุขมากกว่านี้แน่นอน แต่เมื่อไหร่ล่ะ ?
